Kafam karışık;
sebebi bir fotoğraf büyük ihtimalle.
Çok sıcak ama üşünüyor.
Batteniyeden bir pelerinim var.
Ve kısa bir süreliğine süper kahramanım gerçekten.
Yüzüm yanıyor tuzlu sudan,
Suyla alevlenen bir yangın.
Arabamın deposu da full,
ama ben bir sigara bile yakamıyorum.
Çakmağımın benzini bitti.
Metal dinlemeden üzülemiyorum çok uzun zamandır.
Soru da soramıyorum Metal’siz.
Gökyüzüne bakmayı unutmuşuz,
kendi havamızın durumundan haberimiz yok;
ama genelde kapalı ve parçalanmışız.
Samimiyete inanamıyorum Kuantum’dan beri
Eyfel Kulesi’nin altındaki orta yaşlı bir kadına ruhumu sattığım bir kabustan uyanıyorum
Ve dünyaya düşüyorum,
ama Eyfel’den değil.
Saat kullanmıyorum ve günde bırakın ikiyi, bir defa bile doğru zamanı tahmin edemiyorum:
Hep yanlış zamanda, buralardayım.
Bazen pahalı bir restorandaki renkli bir peçete bile benim yazdığım kağıt parçalarından daha kıymetliymiş gibi hissediyorum.
Kargalar anlıyorlar ama beni, volta atmalarını engellemediğim sürece.
Okyanus, ıslanmış ve sayfalarındaki mürekkebi her yere bulaşmış büyük bir kitap mı yoksa ?
Sonra, “Eğer kalp gözündeki güneş gözlüklerini çıkartırsan, belki de sana inanabilirim.” diyorum.
Ben, parmakları kanatan bir elektro soloda samimiyeti buluyorum sorgusuz, ama sualli.
ve battaniyeden pelerinimi omuzlarıma alıyorum yeniden.
Eyfel’in altındaki kadın, koşarak uzaklaşıyor.
Sen, kalp gözündeki güneş gözlüğünü çıkartarak,
Bu yazının başından beri dudaklarımın arasında duran sigaramı yakıyorsun,
Kargalar volta atmaya başka yerde devam etmeye karar veriyorlar.
Hava soğumaya, ben ısınmaya başlarken,
Bir şimşek çakıyor aniden
ve birisi kafamı karıştıran o fotoğrafı çekiyor.
Ben “Eyvallah” diyorum,
Kuantum gülümsüyor.
Yorum bırakın | tags: alev, aniden, araba, çakmak, üşümek, battaniye, benzin, depo, engel, Eyfel, Eyvallah, full, gökyüzü, güneş gözlüğü, haber, hava, havamız, kabus, kadın, kafa karışık, kalp gözü, kapalı, Karga, kağıt parçaları, kitap, kuantum, kule, metal, okyanus, omuzlar, orta yaşlı, parçalanmış, parmak, pelerin, quantum, renkli peçete, ruhunu satmak, saat, süper kahraman, sigara, sorgusuz sualli, soru, su, sual, sıcak, tuzlu, volta, yangın, şimşek | posted in Genel, Şiir'imsi
Bir intiharın hemen ardından işleyebildiğimiz tek cinayet Yazmak,
Kendi aleyhimize propaganda yaptığımız tek siyaset Aşk’tır.
Hiç bir yerde görmediğimiz halde sorgusuz takip ettiğimiz Şeytan’ken,
Her yerde görüp inanmaktan kaçtığımız Allah’tır.
Yorum bırakın | tags: aleyhte, Allah, aşk, cinayet, her yer, hiç bir yer, inanmak, intihar, propaganda, siyaset, sorgusuz, takip, tek, yazmak, şeytan | posted in Genel, Şiir'imsi
Ben sadece konuşmaya çalışıyorum, ama yazarak.
Çünkü yazarak konuştuğunda, hep karşında birinin var olduğunu hissedersin.
Kalemler ses tellerin, kağıt da dilin oluverir bir anda.
Aşık olmayı da becerebilirsin o zaman henüz tanışmadığın birisine,
çünkü yazdığın kelimelerin haberi yoktur tanımadığından.
Yumruk yumruğa girdiğin her kavgadan galip çıkarsın yazarken,
çünkü zayıf noktalarını göremez kelimeler.
Soruları aradan çıkararak zaman kazanırsın yazarken,
her yazdığın başka birisinin cevabı olur;
Yazmaya devam etme zorunluluğun da bundandır.
Yorum bırakın | tags: aşk, başkalarının cevapları, birisi, hissetmek, kavga, kağıt, konuşmak, sorular, tanımadığın, var olmak, yazmak, yumruk, zayıf nokta, zorunluluk | posted in Genel
Seni sen yapan sadece bir bakıştı.
Ben güldüğüm zaman değişik gözükürdüm biraz.
Birbirimize soru sormamanın cevapladığı çok şey vardı.
Taşlarıyla oynadıkça sağlamlaşan bir duvardı aramızdaki.
Yeni Dünya Düzeni’ni umursamamamızın sebebi,
her yerden gözükebilecek bir aydınlığa sahip olmamızdı.
Diğer insanların korkularından çok daha fazla korkumuz vardı,
bu yüzden cesaretimiz de fazlaydı onlardan doğal olarak.
O Zaman’ın geleceğini birbirimize çaktırmadan bekledik hep.
Hazırlıklı olmamıza rağmen her saniye yeniden unuttururduk birbirimize;
‘Dünyamız’a yaklaşmakta olan göktaşının görüntüsünü de, gürültüsünü de, sıcaklığını da.
İkimizin hataları da çok orjinaldi,
O kadar ki herkes de vardı bunlardan birer tane.
Kıskanmazdık kimseyi, en azından birbirimize öyle derdik,
çünkü ben kıskanmadan duramazdım.
Bu maskülenliğimi saklardım, uzun saçların ve küpelerin arkasına,
ama aynı zamanda bilirdim de senin bunu yemediğini.
Heralde senin de hoşuna giderdi ki, bana hiç çaktırmazdın,
içimdeki delikanlının, ruhumun duvarlarını yumruklayarak ellerini kanattığını bildiğini.
Hem yukardaki gibi uzun cümleler kurmamı sevmezdin,
hem de konuşsam sabaha kadar sesini çıkarmadan dinlerdin beni.
Belki, ilerde o konuşamayacağım geceleri tahmin ettiğinden,
ya da senin yerine de konuşacağımı bildiğinden.
Ama olsun, ben rahatlardım o konuşmalarımın ardından,
çünkü gülerdim yine, o beni değişik gösteren gülümsemeyle,
sen seni farklı gösteren o bakışla süzerdin beni yarım metre uzağımdan.
Sonra, bir gece ben hiç konuşamadım gerçekten -senin önceden bildiğin gibi-,
Göktaşının sesini ikimizde duyduk ve gördük.
Sıcaklığını da hissedince, ben gülümsemeden öyle kaldım,
Sen bana bakamadın.
Ve ‘O Zaman’ adındaki Göktaşı gelip, çarptıktan sonra Bizim Eski Dünya Düzenimiz’e,
sağlam zannettiğimiz duvarı,
taşlarının sağa sola cesetler gibi savurarak yıktı.
Kül ve Duman griliğinin arasında, geriye kalan sadece bu siyah beyaz harflerdi,
kenarları hala yanmaya devam ed
Yorum bırakın | tags: arkeolojik, aydınlık, çaktırma, bakış, cümleler, doğal, duman, duvar, eski dünya düzenimiz, göktaşı, gülmek, gürültü, gece, hatalar, hazırlıklı, kanatmak, kül, küpe, korkumuz, maskülenlik, o zaman, orjinal, ruh, saniye, sağlam, sen, ses, taşlar, unutturmak, uzun saç, yazılar, yeni dünya düzeni, şiir | posted in Genel, Şiir'imsi
Korkmaktan üşenmemektir inanmanın şifresi
ve inanmakla birlikte gelir korku.
Ama, bu paradoksun içinden çıkartan da yine o inançla gelen korkudur,
Çünkü İnanç’tır insanı farkına vardıran
ve farkına vardığıdır korkutan.
Yoksa, bir çocuğu sakinleştirir gibi sakinleştirebilirdik birbirimizi:
“Korkma, bu sadece rüzgarın sesi, o da ağaç dallarının gölgesi” diyerek.
Ama her şeyi bir başka şeye benzeterek devam ettiğimizde
Ve hiçbir şeyi, başka hiçbir şeye benzetemeyeceğimiz “O Gün” geldiğinde ne yapmayı planlıyoruz ?
Ve hep yanlış anlaşılır korkmak eylemi,
Çünkü İnandığınız’dan değil, İnandığınız için korkarsınız aslında.
İnandığınızı kaybetmekten, İnandığınız’ın size yüz çevirmesinden, İnandığınız’ın kalbinizdeki yerinden ayrılma ihtimalinden korkarsınız.
Hiçbir şeye inanmıyorsanız eğer, işte o zaman da her şeyden korkmaya başlarsınız.
Bu korku karmaşasından, sizi sağ salim çıkaracak olan tek şeyin İnandığınız’ı Sevmek olduğunu söyleyebilirim ben.
Ne’ye inanacağınızı bulmak da size kalsın.
Yorum bırakın | tags: ağaç, çocuk, dal, eylem, inanç, inanmak, kalp, karmaşa, korkmak, o gün, paradoks, rüzgar, sakinleştirmek, sağ salim, sevmek, yanlış, yüz çevirmek, şifre | posted in Genel, Şiir'imsi
Okumaktan “Kafan İyi” olduğunda, Yazarak Ayılırsın.
Yorum bırakın | tags: 1981, okumak, yazmak | posted in Genel
Sizinle aynı Fikir’de olmayan birisi, sadece Sizinle ‘Aynı Fikirde Olmayan Birisi’dir.
Sizinle İnandıklarınız’a inanmayan birisi, sadece sizin “İnandıklarınıza İnanmayan Birisi”dir.
Sizinle aynı Yer’den gelmeyen birisi, sadece sizinle “Aynı Yerden Gelmeyen Birisi”dir.
Genellersek;
Sizinle aynı ‘Dünya Görüşü’nü paylaşmayan birisi, sadece “Dünya’yı Sizin Gördüğünüz Gibi Görmeyen Birisi”dir.
Ama yukardaki bütün “Birileri” gibi, siz de sadece “Bir İnsansınız”dır.
Yorum bırakın | tags: aynı, bilen, bilmeyen, birisi, dünya görüşü, fark, fikir, gören, görmeyen, genel, gibi, inandıklarınız, inanmayan, insan, yer | posted in Sıkmayan Can-Sıkıcılar, Şiir'imsi
Sabah bakılan aynanın sana o kadarda faydası olmaz,
çünkü sadece, gün boyunca insanların seni nasıl görmelerini istersen öyle hazırlarsın kendini sabahları.
Erkeklerin bunun için özel asık surat maskeleri,
Kadınların da huzurlu makyaj tonları vardır.
Akşam eve dönüldüğünde, bu kez süreç tam tersine doğru işler:
Ve insanların seni görmeni istediğin gibi gördükleri bir günün ardından sen,
Maskesiz ve Makyajsız bir şekilde geçersin aynanın karşısına
ve her ne kadar kendinle göz göze gelmemeye çalışsan da bunu başarman imkansızdır.
O günkü;
iyilik ve kötülüklerin, günah ve sevapların, yalan ve doğruların, gerçek ve sahtelerin ışınlara dönüşürler
ve
aynadaki yansımanla senin aranda gidip gelmeye başlarlar.
O ışık hızındaki gidip gelmeler bir süre daha sürer
ve sen sonsuzluğu anlamaya biraz daha yaklaşırsın.
O an için yapılacak en iyi şey;
oradan uzaklaşarak, kendinin değil başkalarının hayatlarıyla göz göze geldiğin bilgisayarına koşmak
ve online olarak kalabalığa karışmaktır.
Yorum bırakın | tags: asık surat, Ayna, erkekler, göz göze, Günah, huzurlu, imkansız, insanlar, iyilik, kadılar, kalabalığa karışmak, kötülük, makyaj, makyajsız, maskeler, maskesiz, o an, online, ruh, sabah, süreç, sevap, sonsuzluk, yansımalar, yüz, ışık hızı | posted in Şiir'imsi
Binanın dışından basmaz zile hiçbir zaman Aşk;
zil çalar ve sen onu delikten göremezsin,
kapıyı açarsın ve karşındadır.
Telefonla aramaz seni
“müsaitsen geliyorum” demek için.
Uykuda olup olmamana da aldırmaz;
ama uyandırmayı sever seni ses çıkarmadan.
Ne istediğini ya da ne istemediğini de bilmez aslında;
onun canı ne istiyorsa onu getirir gelirken
ve ilginç bi’ şekilde ikna eder seni,
neyi isteyip neyi istemediğine
İyi veya kötü biri olman da değildir derdi;
çünkü seni bazen iyi bazen de kötü biri yapma yeteneği zaten doğuştan vardır Aşk’ın.
Ne tür kitaplar okuduğunla ya da ne hakkında yazdığınla da ilgilenmez;
sonuçta o geldikten sonra onun hakkında yazmaya başlayacağından emindir.
Yorum bırakın | tags: aşk, bina, delikten görememek, doğuştan, ikna, ilginç, iyi, karşında telefon, kötü, kitaplar, müsaitsen geliyorum, o geldikten sonra, uyandırmayı sever, uyku, yazılar, zile basmaz, şiir | posted in Şiir'imsi
Küçükken hemen hemen hepimizin
-yani sokakta oynama özgürlüğünü yaşayan son çocukların-
korktuğu,
‘Yan Bahçenin Sahibi’ bir adam vardı:
Çocukluktan, Gençlikten, Oyundan, Heyecandan, Saflıktan, Denemekten, Kazanmaktan ve Kaybetmekten anlamayan, daha doğrusu anlamayı uzun zaman önce bırakmış olan bir adam.
Onun hakkında çok fazla detaya sahip olmazdık hiçbir zaman,
sadece bizi anlamadığını tahmin edebilirdik.
Hatta öyle ki, belki yan bahçenin sahibi olan öyle bir adam bile olmayabilirdi.
Televizyonunun hayatımıza girişine konsantre olmaya çalışırken, adamın gerçekliğini kaybetmiştik belki de.
Ve yan bahçeye kaçan bir topu aldıktan sonra,
oradan çıkmaya çalışırken bir dikenli telin ya da doğrudan bir ağaç dalının ‘t-shirt’ümüzden yakalayıp kaçmamızı engellemesi gibi,
bizim sokağa çıkmamızı engellemeye başlamıştı televizyon yavaş yavaş, algılarımıza antenlerini geçirerek.
Ve çektiğimiz şutlarla o kadar dükkan veya ev penceresinin camlarını kırmayı becermiş olan bizler,
Bir kere bile akıl edemedik, direkt televizyonun ekranına şut çekerek onu paramparça etmeyi.
Ve sanırım yine çocuk aklımız ermedi,
O yan bahçenin sahibi adamı çocukluktan, gençlikten, oyundan, heyecandan, saflıktan, denemekten, kazanmaktan ve kaybetmekten, kısacası hayattan anlamayan; anlamayı uzun zaman önce bıraktıran şeyin,
bizden bir süre önce onu tutsak etmeyi başarmış olan televizyon olduğunu.
Yorum bırakın | tags: adam, anlamayan, anten, ağaç dalı, çocuk aklımız, çocukluk, denemek, dikenli tel, direkt, engel, gençlik, hayat, hepimiz, heyecan, kaçmak, kaybetmek, kazanmak, küçükken, konsantre, korku, olmayabilirdi, paramparça, saflık, sokakta oynama özgürlüğü, televizyon, tutsak, yan bahçenin sahibi | posted in Genel
CFTR Speaking 