Küçükken hemen hemen hepimizin
-yani sokakta oynama özgürlüğünü yaşayan son çocukların-
korktuğu,
‘Yan Bahçenin Sahibi’ bir adam vardı:
Çocukluktan, Gençlikten, Oyundan, Heyecandan, Saflıktan, Denemekten, Kazanmaktan ve Kaybetmekten anlamayan, daha doğrusu anlamayı uzun zaman önce bırakmış olan bir adam.
Onun hakkında çok fazla detaya sahip olmazdık hiçbir zaman,
sadece bizi anlamadığını tahmin edebilirdik.
Hatta öyle ki, belki yan bahçenin sahibi olan öyle bir adam bile olmayabilirdi.
Televizyonunun hayatımıza girişine konsantre olmaya çalışırken, adamın gerçekliğini kaybetmiştik belki de.
Ve yan bahçeye kaçan bir topu aldıktan sonra,
oradan çıkmaya çalışırken bir dikenli telin ya da doğrudan bir ağaç dalının ‘t-shirt’ümüzden yakalayıp kaçmamızı engellemesi gibi,
bizim sokağa çıkmamızı engellemeye başlamıştı televizyon yavaş yavaş, algılarımıza antenlerini geçirerek.
Ve çektiğimiz şutlarla o kadar dükkan veya ev penceresinin camlarını kırmayı becermiş olan bizler,
Bir kere bile akıl edemedik, direkt televizyonun ekranına şut çekerek onu paramparça etmeyi.
Ve sanırım yine çocuk aklımız ermedi,
O yan bahçenin sahibi adamı çocukluktan, gençlikten, oyundan, heyecandan, saflıktan, denemekten, kazanmaktan ve kaybetmekten, kısacası hayattan anlamayan; anlamayı uzun zaman önce bıraktıran şeyin,
bizden bir süre önce onu tutsak etmeyi başarmış olan televizyon olduğunu.
