Önce bir taraf Boğaz’daki köprüleri ışıklandırıyor
Ve diğer taraf burun kıvırıyor bu renklere.
Bir süre sonra,
Bir taraf sokakları boyuyor, aynı köprülerdeki ışıkların renklerine
Ve bu sefer diğer tarafın yüzü ekşiyor.
Yine bu, karşılıklı burun kıvırmaların, yüz ekşitmelerin ve hatta çatılan kaşların olduğu sıradan bir günün gecesinde:
Sokakta yaşayan,
saçları ile sakalları birlikte yaşlanmaya alışmış,
evsiz bir adam,
Boğaz’ın bir kıyısındaki kıpkırmızı bir banka oturuyor;
Bankın üzerinde olduğu kaldırımın, gökkuşağı renkleriyle giydirildiğini fark ediyor.
Bu evsiz adam,
bir süre bu renkli kaldırımlara bakıyor,
sonra sıkılıp kafasının kaldırıyor
ve ilerde,
sol tarafında,
Boğaz’ın ortasında,
kaldırımdaki aynı renkleri görüyor,
bu kez Köprü’nün üzerinde yanıp sönmekte olan.
Bu yanıp sönmeleri de bir süre izledikten sonra, yine sıkılıyor,
kaldırımın renklerinden sıkıldığı gibi.
Çünkü;
Bu evsiz adamın,
Uzun zamandır ‘renksiz’ hayalleri var,
-siyah bir kahve ve beyaz bir ekmekten- oluşan.
Ve umut ışığının en son ne zaman yanıp söndüğünü hatırlamıyor bile.
Renkler, onun üstüne giyebileceği birkaç parça kıyafetin sıfatları olmadıktan sonra, hep çıplak.
Yanıp sönen ışıklar, onu ısıtan ateşten çıkmadığı sürece, hep soğuk.
Taşlar, beton, asfalt, kaldırımlar ve köprüler, üzerinden geçip gideceği bir eve sahip olmadığı sürece, hep yatak.
alpercifter.com 