Güzellik, kişiden kişiye değişmez,
Kişi, güzellikten güzelliğe değişir.
Dış Görünüşün belli bir orantısı vardır,
Ama kişilerin nerede başlayıp nerede biteceklerini belirleyen bir oran yoktur.
Bu sebeptendir, etrafta gezen güzel insanlardan çok,
Yarım kalmış, Tamamlanmamış, Eksik ve en önemlisi İçiyle Dışının uyumu sağlanamamış insanlar görmeniz
Sabaha kadar uyanık kalmaya karşı kendini savunacak bir bahanesi olması için üretti kahveyi insan.
Her gününün bir öncekiyle aynı olduğunu fark ettiği ve güneşe bakmaktan utandığı zaman,
arkasına saklanabilmek için icad etti güneş gözlüklerini.
Evde yalnız kaldığında kendi duvarlarına bakmaktansa, başka insanların sanal duvarlarına bakıp ‘benim duvarım daha dolu’ diyebilmek için kurdu facebook’u.
Birlikte yaşadığı hayvanlarıyla bile yemeğini paylaşmaktan kaçınması yüzünden paketledi evcil hayvan mamalarını.
Ölümü engelleyemeyeceğini anladığında karar verdi insan, Doğuma hükmetmeye.
Soyut olarak verdiği değeri birbirine göstermeyi beceremediğinde basmaya başladı parayı.
Sarılmaktan çekindiği için yastıklara uzun ve ardına kadar açık kollar dikti.
Düş(ün)mekten korktuğu için, akıllı telefonlarının ellerini bırakmadı hiç.
‘Aşk’ yaparken göz çıkarmak gerektiğini hiç anlayamamasından dolayı, bakamadı başka insanların aynalarına.
Ruhunun, Bedeninde yarattığı ağırlığı taşıyamayacağını düşündüğü için onu ilk fırsatta yok pahasına sattı.
Godot’nun gelmesinden korktuğu için her istasyonda aktarma yaptı insan.
İnsan kelimesinin içindeki ‘inan’ı bile farketmedi acelesinden
Ve inanmanın içinde gizli olan o ‘an’ı.
Güzellik, kişiden kişiye değişmez,
Kişi, güzellikten güzelliğe değişir.
Dış Görünüşün belli bir orantısı vardır,
Ama kişilerin nerede başlayıp nerede biteceklerini belirleyen bir oran yoktur.
Bu sebeptendir, etrafta gezen güzel insanların yanı sıra,
Yarım kalmış, Tamamlanmamış, Eksik ve en önemlisi İçiyle Dışının uyumu sağlanamamış insanlar görmeniz.
Bir Karga’ya,
nasıl bu kadar uzun yaşayabildiğini sorar insan
Ve Karga’dan:
“Bu konuyu hiç düşünmem” cevabını alınca,
“Sen ne anlarsın” diyerek uzaklaşır
Ve koşarak bir Kaplumbağa aramaya başlar.
Koşarken yanından geçtiği Kaplumbağa’nın
Aynı soruya vereceği
“Acele ederek Panik yapmam” cevabını duyamadan.
Klavyeleri sevmiyorum;
Ama bu klasik bir yazar özentisinin klişesi değil:
“Daktilo daha hayat dolu” diyen.
Çünkü, benim derdim,
Bilgisayarla ya da Monitörle değil,
‘Klavye’ ile.
Her hangi bir tuş takımı ve iki elle yazmak,
İster çok ister az ses çıkarsın,
‘Solaklık’ımı elimden alıyor.
Bunu sevmiyorum işte.
Ve bu özelliği kaybetmemi,
Şu anda bana bunları yazdıran basit bir tükenmez kalem engelliyor.
Ve Evet,
Çok Şükür şimdilik dertlerim bu boyutlarda.
‘Kötü bir Adam’ olduğumu söyledim;
beni ‘iyi’leştirmeye çabaladın.
‘İyi bir Adam’ olduğumu söyledim;
‘Sadece iyi olmak yetmez’ dedin.
Aslında ‘Çoktan Kaybetmiş bir Adam’ olduğumu söyledim;
‘Nankörlük etme’ dedin.
‘Hiç bir şey’ söylemedim;
‘Neler çeviriyo’sun’ dedin.
Ve en sonunda;
‘Benden Adam olmaz’ dedim;
‘Bırak bu ayakları’ dedin.
Ben de bıraktım.
Yaşanan her Pişmanlığın ortak özelliği sonuncu zannedilmesi iken,
Bulunan her Fikrin ortak özelliği, ilk defa bulunduğunun düşünülmesidir.
İşte Aşk, tam da bu iki ortak özelliğin ortasında bekler.
Evet,
Çok kitap okumak, daha zor inanmanıza sebep olur gördüklerinize.
Çünkü bir şekilde, çok önceden okuduğunuz o sayfalarda görmüşsünüzdür olanları.
Ama,
Eğer insanların gözlerine baktığınızda kalplerinde gizledikleri niyeti okuyamıyorsanız henüz,
bütün o okuduğunuz sayfalardaki mürekkepler uçar.
Ve siz,
beyaz bir sayfa gibi savunmasız, çıplak ve her türlü lekeye açık halde kalırsınız.
Ve de herkes,
Üzerinize bir şeyler karalayabilmek için birbirinden kalem istemeye başlar heyecanla.
Hiç bir şey “tesadüfen” meydana gelmez.
Her şey sebeplere bağlanmıştır
Ve bu sebepler, dünyada ve evrende olup bitenleri anlamamız için bizlere özel olarak yapılan tercümelerdir.
CFTR Speaking 