Son bir haftadır hep aynı yere dönüyorum.
İnsanlar karar veremediğini sanıyor. Ama aslında çoğu zaman sorun karar değildir.
Sorun, o kararın hayatlarında neyi değiştireceğini kabul etmek istememeleri.
Çünkü her karar bir şeyi başlatır. Ama aynı anda bir şeyi de bitirir.
Bir alışkanlığı. Bir konforu. Bazen bir kimliği.
Ve bu yüzden insanlar gerçeği reddetmez.
Onunla pazarlık yapar.
“Biraz daha zaman.”
“Şimdi değil.” “Biraz daha hazır olayım.”
Ama bu bir plan değildir.
Bu zihinsel bir pazarlıktır.
Zaman geçer.
Hayat ilerler.
Ve karar vermemek de yavaş yavaş bir karara dönüşür.
En tehlikeli olan da budur.
Yanlış karar vermek değil.
Fark etmeden aynı kalmak.
Bu noktada çoğu insan şunu yapar:
Daha fazla düşünmeye çalışır.
Daha fazla analiz. Daha fazla kontrol.
Ama bir noktadan sonra düşünmek ilerletmez.
Yavaşlatır.
Çünkü mesele düşünmek değil.
Yön seçmektir.
Bir diğer önemli yanılgı da şu:
İnsanlar değişmek istediklerini sanır.
Ama aslında çoğu zaman yapmak istedikleri şey değişmek değildir.
Daha iyi bir versiyon olmak da değildir.
Gerçek değişim başka biri olmak değildir.
Kendi içindeki, sana daha yakın olan versiyonu ortaya çıkarmaktır.
Ve bu bir anda olmaz.
Büyük kararlarla değil, küçük ve net adımlarla başlar.
Bazen yapılacak ilk şey daha çok düşünmek değildir.
Kafayı boşaltmaktır.
Ve kendine şu soruyu sormaktır:
Bugün, gerçekten yapabileceğim en küçük ama net adım ne?
Koçluk tam burada farklılaşır.
Rahatlatmak için değil.
Yön seçebilmen için. Alan açmak için.
Benim yaptığım şey basit:
Gürültüyü azaltmak. Kararı sen verirsin.
Ama en azından neden kaçtığını ve neyi seçtiğini görürsün.
Çünkü sonunda mesele şu:
Hayatında ne olursa olsun…
Soru şu değildir:
Risk var mı?
Soru şu:
Hangi bedeli ödemeyi seçiyorsun?
Eğer şu an bir kararın eşiğindeysen
ve bunu tek başına netleştiremiyorsan:
👉 Kimya Görüşmesi ile başlayabilirsin.
Clarity, Decisions, and Noise: A Weekly Reflection
Over the past week, I kept coming back to the same point.
People think they struggle with making decisions.
But most of the time, the problem is not the decision itself.
It’s what that decision will change in their lives.
Every decision starts something.
But at the same time, it ends something.
A habit.
A comfort zone.
Sometimes, even an identity.
That’s why people don’t reject reality.
They negotiate with it.
“Maybe later.”
“Not now.”
“I need to feel more ready.”
But this is not a plan.
This is a mental negotiation.
Time passes.
Life moves forward.
And not deciding quietly becomes a decision.
At that point, most people try to think more.
More analysis. More control.
But overthinking doesn’t move you forward.
It slows you down.
Because the real issue is not thinking.
It’s choosing a direction.
Another misunderstanding:
People think they want to change.
But real change is not becoming someone else.
It is becoming closer to who you already are.
And that doesn’t happen in one big step.
It starts with small, clear actions.
Sometimes the first step is not to think more.
But to clear the noise.
And ask yourself:
What is the smallest clear step I can take today?
This is where coaching becomes different.
Not to comfort you.
But to create space for direction.
What I do is simple:
I reduce the noise. The choice is yours.
Because in the end, the real question is not:
“Is there risk?”
The real question is:
“What price are you willing to pay?”
If you are at a decision point
and want to see it clearly:
👉 Start with a Chemistry Session
CFTR Speaking 