sola sinyal verdim
ama son anda fark ettim,
solda dönülecek bir yer olmadığını.
hep böyle anlık şaşkınlıklarım olmuştur zaten.
var zannettiğim şeyin aslında olmadığını,
yok zannettiğimin ise olduğunu hep son anda farkederim,
ama farkederim bir şekilde.
son anda da olsa bu farketme
işe yarar çoğu zaman:
yanlış bir tarafa dönerken,
garip bir sokağa girmeden,
alt kattaki dairenin kapısına anahtarı sokacakken,
yazdığım bir mesajı kendime yollamak üzereyken,
amacımı şaşırıp kendimi araca kaptırmaya kayarken,
yanan sigaramın yanına yeni birisini ateşlerken,
başkasının kahvesine uzanırken,
cevaplamamam gereken bir soruyu cevaplarken
yada
sormamam gereken bir soruyu sorarken..
hep son anda kendimi kurtarırım
benzer durumlardan
biri hariç:
son anda “aşık olmak üzeresin Alper” dediğimi duyar gibi olurum
ve bir süre gerisini hiç hatırlamam.
ta ki, böyle bir şiir yazana kadar dek.
