Artık “Gerçek Bukowski Yalnızlığı” kalmadı.
Tek başına olsan bile evinde, önündeki ekranda ve klavyenin otuz santim uzağında en az 1.000 kişi var seninle konuşmasa da seni gören.
Salt Yalnızlık cesaret isterdi eskiden ve hiç çevrimiçi olmazdı.
Aslında bir çevrimiçilik söz konusuydu, ama kendi içine doğru.
Üniversite’deyken, telefonsuz, televizyonsuz, internetsiz, bilgisayarsız bir yalnızlık deneyimi olanlar anlarlar nereye varmaya çalıştığımı.
Telefonsuz, televizyonsuz, internetsiz, bilgisayarsız ama kitaplı ve radyolu bir yalnızlık.
Radyo’nun, teknolojik bir gelişme olmasına ragmen, işin saflığına o kadar da zararı dokunmazdı. Belki buna, 1800’lerin ilk yarısında yaşamış birileri itiraz edebilir, saygı duyarım.
Ama yine de, işin saflığına biraz zararı olsaydı Radyo’nun, kitaplar hemen temizlerdi o zararı.
Kısacası, evlerinin, odalarının duvarlarına ya da pencerelerinden dışarıya bakanlar yok artık Chinaski.
Facebook Duvarlarına ya da Chrome’da açılan yeni pencerelerden dışarıya bakanlar var.
Sonuç olarak, 2000’i hedeflemiş olsan da, 1994’te tam da zamanında gitmişsin. Senin ölmen için güzel bir yılmış.
